Pambukas-Isip

Bago ang lahat, malugod ko'ng pinasasalamatan si Carlota para sa aking bagong header ng damuhan. Taos-puson'g pasasalamat dahil hindi niya ako binigo. Salamat din sa mga bumoboto sa unang linggo ng damuhan blog awards. Sa mga gusto'ng mapasali sa ikalawang linggo, Tingnan lamang ang link (damuhan blog awards) sa navigation bar. Salamat.

Back to regular programming.

Sabi nila, napakaiksi ng buhay para malungkot. Sa halip daw na aksayahin ang oras sa pag-iyak, bakit hindi na lamang daw tao magpakasaya at magpasalamat sa Diyos dahil sa kabila ng mga iba't ibang uri ng hinanakit na ating nararanasan ay marami pa ring biyaya ang dumadating sa atin.

Tama nga naman. Sabihin man ng ilan na gasgas na ang kasabihang hindi importante ang mga materyal na bagay, pinaniniwalaan ko pa rin ito sa paraang alam ko.

Madadala mo ba ang cellphone, computer at ipod mo sa iyong pagpanaw? Hindi naman diba? Ang mga naitayo mo'ng negosyo gaya ng computer shop, meat shop, porn shop, beer house atbp ay maiiwan lamang dito sa ibabaw ng lupa.

Napapansin ko na habang tumatanda ang tao, nagbabago ang pananaw nila sa salitang "kaligayahan". Sa panahon ngayon, puro materyal na bagay lamang halos ang nakakapagpaligaya sa karamihan. At karamihan sa mga ito ay nakakalimutan nang magpasalamat sa Diyos dahil sa mga biyayang kanilang natanggap. Marapat nating tandaan na wala tayo dito kung wala siya. Sa ating pagtanda, lahat ng materyal ay nawawala.


Isinulat ko ang artikulong ito para kahit paano' magising ang mga natutulog na laman ng utak ng bawat tao. Ayos lang ang mga materyal na bagay, pero huwag nating kakalimutan ang tunay na dahilan ng kaligayahan. Mabuhay tayo ng ayon sa Kanyang kagustuhan at hindi ayon sa ating sariling kapakanan.