Pag-Ibig Online

Oops! Hindi ito tungkol sa isang governtment agency at kung paano kayo makakakuha ng housing loan. Bagkus, ito ay isang love story. Siguro napapansin nyo na ilan sa aking mga naisulat dito sa damuhan ay pawang mga kwentong pag-ibig. Ewan ko ba, pinanganak siguro ako'ng romantiko. Kung bibigyan nga ako ng pagkakataon na palitan si Papa Jack o si Joe Di Mango ay walang sabi-sabing papayag ako. Ilang beses na din ako'ng nabigo sa pag-ibig pero di ko yun alintana. Naniniwala ako'ng darating din ang tamang babae para sa akin. Maaaring natraffic lang yun dahil bus ang sinakyan na dapat ay eroplano ang ginamit na transportasyon. Anyway, inyong mababasa ay nangyari noon'g panahon na nagsisimula pa lang maging "in" ang internet. Ito ay kathang isip lamang ng inyong lingkod.


Alas-syete ng umaga taon'g 1999. Nagising ako dahil sa excited na itry ang aming internet connection. Hindi pa ako nakakapagsipilyo ng ngipin o naghihilamos ay humarap na kagad ako ko'ng tinungo ang computer sa aming sala at tahimik yong binuksan. Matining na humuni ang aming modem at maya-maya pa'y konektado na ako sa internet. At dahil madalas ko'ng marinig sa aking mga kaklase ang tinatawag na "chat" agad ko'ng inopen ang MIRC, gumawa ng nickname at kumonek sa DALNET server. Pinasok ko ang isang chatroom na "#Alabang" at nagbasa ng mga usapan ng ilang mga chatters.


"Hi! ASL pls?" ang private message sa akin ng isang chatter na may alias na "ncarter"

"ha?" ang aking naitype. Bago pa siya makapagreply ay naiintindihan ko na ang ibig nyang sabihin: ASL = AGE/SEX/location.

"16 F Alabang. you po?"

"21 M Las Piñas" ang kanyang mabilis na tugon.

"I see."

"Lapit lang pala natin eh. Musta po?" ang kanyang sagot.

"Ok lang po. Studying?" ang reply ko sa kanya.

"Nope. Working na po. Crew po ako sa Jollibee"

"Ah ok po."

Hindi na namin namalayan na 2 oras na kaming nagchachat. At sa bawat salitang kanyang sinesend ay tila nakikilala ko ang kanyang personalidad. Mapagbiro siya pero may sense. Mukhang matalino. Hindi ko maiwasan ang humanga sa isang tao'ng tanging sa isang chatroom ko lamang nakakausap.

Naging madalas ang aming pagchachat. Madalas pagkatapos ng aking klase, hindi pa ko naghahapunan ay mag-oonline na ko para abangan ang kanyang pagdating sa chatroom. Natutunan ko kung paano iexpress ang aking reaction sa pamamagitan ng mga chat abbreviations. Kapag natatawa ako sa mga jokes nya, tatype ko lang ang LOL (laughing out loud) at kung sobrang tawa nama'y ROTFL (rolling of the floor laughing). Kapag kailangan ko'ng umalis sa tapat ng computer, sasabihin ko lang sa kanyang BRB (be right back) o kaya nama'y BBL (be back later). Natuto din akong gumawa ng mga "smiley". Pag gusto ko'ng ngumiti, :-) at pag galit naman ako >:( o kung malungkot :-(

Hindi nagtagal ay nagyaya na siyang makipageyeball sa akin na agad ko namang sinangayunan. Excited ako dahil sa first time ko siyang makikita ng personal. Pero sa kabilang banda'y napapaisip ako kung paano kung pangit pala siya. Pero nanaig pa rin ang aking kagustuhang siya'y makita.

Gwapo, matangkad at maputi. Yan ang aking napansin matapos nyang abutin ang aking kamay at makipagkilala. Nakasuot sya ng black na polo at maong na pantalon. Maging ang kanyang mga ngipin ay napakalinis at pantay-pantay. Sobrang bango din niyan'g parang naligo sa pabango. Perpekto na sana ang aming eyeball ngunit mayroon siyang kasama. Tama. Ang kanyang girlfriend. Alam din pala nito ang lahat ng mga napagusapan namin sa chat. Natutuwa pa nga daw ito dahil nagkaroon ng lakas ng loob si ncarter na makipagkaibigan. Naging masaya naman ang aming pag-uusap sa kabila noon. Ngunit sa kabila ng aking mga ngiti, sumasakit ang aking puso. Siguro'y dahil nagassume lang ako na ganun din ang kanyang nararamdaman para sa akin. Hindi pala. He said that I'm like his younger sister. Kapatid pala ang turing niya sa akin.

Dalawang linggo matapos naming magkita, hindi na siya madalas mag-online. Gabi-gabi ko'ng inaabangan ang kanyang pagpasok sa chatroom para muling makipagkwentuhan, makipagpalitan ng mga smileys at makipagkulitan. Gusto ko'ng sabihin at iparamdam sa kanya sa pamamagitan ng mga electronic emotions na hindi nagbago ang aking nararamdaman. Na wala ako'ng pagtatampo o selos. Na tanggap ko'ng para ko siyang kuya at ako'y kanyang bunsong kapatid. Gusto ko'ng sabihin yun sa kanya. Pero ang tanong, kailan kaya siya magoonline muli?