Blog in Heaven

Nakita ko na naman siya palabas ng kubo ni lola. Ilang dipa lang layo mula sa aking bago'ng gawang european-inspired na bahay. Sumisigaw at galit na galit. Pilit niyang hinahanap kung nasaan ang milyones niya. Kasabay nito ang lagi niyang paghawak sa kanyang dibdib habang tinitiis ang sakit na nararamdaman. She's dying. Alam ko yun. Pero wala ako'ng pakialam! Marami ako'ng pera! At kayang kaya ko siyang bilhin! Barya lang ang pera niya kumpara sa akin!




Hindi naging maayos ang relasyon naming mag-kapatid. Palagi na lang kami'ng mayroong hindi pagkakaunawaan. Mula sa simpleng paggamit ng suklay hanggang sa perang inipon nya ng matagal. Ako ang pinagbibintangan niya. Ngunit hindi ko iyon ginalaw. Hindi. Wala sa bokabularyo ko ang magnakaw ng pundar ng iba lalo na't sarili ko'ng kadugo. Bagamat hindi kami close, hindi ko din naman kaya'ng pagnakawan siya. Pero she insists na ako ang kumuha.




Itinuring ko siyang kaaway at kaagaw sa lahat ng bagay. Kaya naman nagsumikap ako'ng makapagtapos ng pag-aaral ng wala ang tulong ninuman kahit ang aking sariling magulang. Gamit ang talino'ng taglay, nakakuha ako ng scholarship sa munisipyo. Napagtapos ang sarili sa kurso'ng Architecture at ngayo'y nagtatrabaho sa isang sikat na construction company bilang Senior Architect. Bukod pa dito, naging isa ako sa mga hinahangaang bloggers sa Pilipinas dahil sa laki ng kita ko sa mga blog advertisements atbp. Nakapundar ng ilang sasakyan. Nakapaginvest sa real estate at unit investment funds. Lahat ng yan, naabot ko ng sariling sikap. At ngayo'y nakatira na nga sa nasabing bahay para tingnan at maliitin ang aking ate. KARMA! Yan ang bagay sa yo! Mamatay ka na sana!




Natupad nga ang aking sinabi. Pumanaw siya dulot na rin ng sakit na breast cancer. Sa kanyang pagkamatay' hindi mapigilan ng arkitekto ang umiyak hindi lamang sa lungkot. Oo. Ang dating puso'ng singtigas ng bato ay naging tila isang kandila na mabilis na natutunaw. Ang arkitektong mapagmataas at makasarili, ngayo'y binablog ang kanyang pagsisisi na kailanma'y hindi na mababasa ng kanyang kapatid na ilang taon nang namayapa. Hanggang ngayon, patuloy ang pagsusulat ng arkitektong blogger sa kanyang habang buhay na paghingi ng kapatawaran sa kanyang ate. Kung meron mang blog sa langit, hiling niya'y binabasa ito ng kanyang kapatid. Mabasa ang mga katagang matagal niyang tiniis na hindi bigkasin. Mahal kita Ate. Patawad Ate.




This architect slash blogger is really sorry. Believe me. He really is.




******************************




Ito ay kathang-isip lamang ng may-akda. Anumang pagkakahawig sa totoong buhay ay hindi sinasadya.