Gaano mo Ako Kakilala?

Ako si Bino. Isa'ng blogger, call center employee at part-time ESL instructor. Dalawampu't pito'ng taong gulang at naninirahan sa most business-friendly city, ang Muntinlupa. Iilan lamang ang akingmga kaibigan kabilang na ang mga bloggers at mga tao'ng aking nakapalagayan ng loob sa pamamagitan ng internet. Bagamat sila'y aking nakakasalamuha, aaminin ko na marami pa ako'ng hindi alam sa kanila at ganun din sila sa akin.

Anu-ano ba ang mga bagay na hindi mo alam tungkol sa akin? Saan ako natatakot? Ano ang mga kinaiinisan ko? Heto ang ilang mga kasagutan:


Hindi ako mahilig magsuot ng relo. Dahil sa payat ng braso ko, maituturing ko'ng pabigat ang aksesoryang ito sa aking pulso. Sa kabila nito'y bihira ako'ng malate sa anumang usapan.

Tumatahimik ako kapag gutom, inaantok, naiinis o galit. Kapag sa oras ng pagkain ay bigla ako'ng natutulala, ibig sabihin, busog na ako. Galit o inis na ko pag blanko na ang ekspresyon ngmukha ko.

Wala ako'ng kaalam-alam sa Maynila. Kaya kung balak mo ko'ng iligaw na parang pusa, dalhin mo ko dun.

Ayaw na ayaw ko ang binabatukan ako o pinipitik sa tainga. Hindi 'to ginawa ng mga magulang ko sa akin at hindi ko din ito ginagawa sa iba. Kaya sa tingin ko'y walang sinuman ang maykarapatan na gawin sa kin yon.

Mahilig ako'ng manood ng mga pelikula ng Star Cinema lalo na kung bida si John Lloyd Cruz. Paborito ko ang Now That I Have You at One More Chance. Paborito ko'ng genre sa movies: Romantic, Comedy, Sci-fi, at musical.

Ang aking probinsiya ay sa Ilo-ilo pero hindi ako marunong mag-ilonggo.

Noon'g bata ako, palagi ako'ng may dalang folder at mga pad papers, sinusulatan ko yun ng kung anu-ano. Kwento, tula, o kanta.

Anim na taon'g gulang ako ng una ako'ng nakahawak ng keyboard. Fourteen-years old naman ng matuto ako'ng tumugtog nito.

Sumasali ako sa mga talumpati noo'ng gradeschool at high school.

Hindi ako sanay ng minumura ako. Ganun din pag sinasabihan ako ng tanga o bobo. Ayoko ng pinapahiya ako sa mga tao. Hindi ako pikon pero may hangganan ang pasensiya ko.

Karamihan sa mga kaibigan ko, nakilala ko sa mundo ng blogging. May ilan din ako'ng kaibigan sa opisina. Ibig sabihin, mabibilang sa daliri ang mga kaibigan ko gaya ng aking isinulat sa introduction ng post na ito.

Wala ako'ng magandang ala-ala noon'g highschool pero sangkatutak noo'ng elementarya at kolehiyo. Ang highschool ang pinakamalungkot na stage ng aking pag-aaral.

Bagamat masayahin ako'ng tao, may mga pagkakataon na marunong din naman ako'ng umiyak.

Takot ako sa gagamba lalo na yung malalaki ang galamay. Pero yung mga malilit, ayos lang. Nahihilo ako pag nakakita ng dugo. Mahina din ang sikmura ko sa mga nakakadiring pelikula gaya ng Saw, Wrong Turn at Final destination. One time yun ang palabas sa bus, bumaba ako na pulang-pula ang hitsura.

Palagi ako'ng may dala'ng payong tuwing papasok ng trabaho. Maging kapag gumagala lang. Bihira ko'ng iwan ang payong ko maliban na lang kung wala ako'ng dalan'g bag.



Ibinabahagi ko ang lahat ng yan ng walan’g pag-iimbot at buon’g katapatan. Nawa’y nakilala ninyo ng husto ang inyong lingkod. Maraming salamat.