Ika-Labing Walong Palapag

Ilang pulgada na lamang ng paa ni Rachelle ang nakatuntong sa pader. Tiningnan niya ang ibaba nito. Halos kasingliit na rin ng mga langgam ang mga tao mula sa kanyang kinatatayuan. Nasa ikalabing-walo'ng palapag sya ng isa sa mga pinakamataas na gusali sa kanilang lugar. Isang abandonadong gusali.

"Paniguradong hindi na ko mabubuhay kung tatalon ako mula dito" - sambit niya sa kanyang sarili. Dinukot niya mula sa kanyang bulsa ang isang papel. Muli niyang binasa ang nilalaman ng sulat na ginawa nya habang patuloy sa pagtulo ang kanyang mga luha.

Nanay,


Sa oras na matagpuan ninyo ang sulat ko'ng ito, bali-bali na ang mga buto ko at tiyak na sabog ang aking ulo. Siguro nama'y magiging masaya na kayo dahil ang isang pabigat na tulad ko ay wala na sa buhay mo. Wala naman ako'ng nakikitang masama sa paminsan-minsan ko'ng pakikisaya sa mga kaibigan ko. Sa mata ninyo, wala na ako'ng ginawang tama. Para ako'ng nakatuntong sa numero. Bawat kilos ko, binabantayan ninyo. Hindi na ko naging mabuting anak para sa inyo. Alam ko'ng kapakanan ko lang ang iniisip ninyo pero sobra na! Sakal na sakal na ko.


Humihingi ako ng tawad sa ginawa ko'ng ito.


Rachelle

Itinupi niyang muli ang liham at inilagay sa kanyang bulsa. Buo'ng diin niyang ipinikit ang kanyang mga mata. Hindi alintana ang lakas ng hangin na patuloy na humahampas sa kanyang buon'g katawan.

"Goodbye, cruel world." bulong niya. Idinipa nya ang kanyang mga braso. Handa na siyang magpatihulog mula sa gusaling yon.

"Sigurado ka na ba sa napili mo'ng desisyon?" tila nanigas sa kanyang kinatatayuan si Rachelle ng marinig ang tinig sa kanyang likuran. Dahan-dahan pumihit para makita ang nagmamayari ng boses na yon. Isang lalaki na halos kasing-edad niya.

"It doesn't concern you!" sigaw niya.

Dahan-dahang lumapit ang lalaki sa kanya. "And what's your reason? Broken hearted? Freedom?"

Natigilan si Rachelle. Di niya alam ang isasagot.

Sumilay mula sa mga labi ng lalaki ang isang matamis na ngiti. Kita'ng kita ang biloy sa kaliwang pisngi. "Sa edad natin, those are the only reasons why we want to end our lives. So alin ang sa iyo?"

"Lumayas ka nga rito! Leave me alone!"

"Do you think your parents will be happy sa gagawin mo? And do you think na mabibigyan ng justice ang mensahe na gusto mo'ng iparating sa kanila? Do you think this can solve all your problems?" sunud-sunod na tanong ng lalaki.

Natigilan si Rachelle. Tila tinamaan sa mga sinabi ng lalaki.

"No one understands me. Hindi nila ako mahal." at unti-unti nang bumuhos ang mga luha mula sa kanyang mga mata.

"Ganyan ang dinadahilan ng mga gusto'ng tapusin ang kanilang buhay." sabi ng lalaki. "But if you're gonna do it, huli na for you to know na maraming nagmamahal sa yo. Maraming iiyak at masasaktan kapag nawala ka. Lalung lalo na ang mga magulang mo."

Tuluyan ng natauhan si Rachelle. Bumaba siya sa kanyang kinatatayuan. Tama ang lalaking yon. Napagdesisyunan nyang hindi na muling magpapatiwakal.

"T-thank you." sagot nya sa lalaki.

"Glad you realized what I was trying to say" muling ngumiti ang lalaki

"Ano nga palang ginagawa mo dito?" muling tanong ni Rachelle.

"Wala lang. Tumatambay. Actually lagi ako dito. Binabalik-balikan ko yung nakaraan ko.. yung mga kagaguhan ko." sagot nito

"Ako nga pala si Rachelle"

"And I'm Mathew Gonzales. Matt for short."

"Taga-rito ka?"

"Medyo. Doon ako nakatira oh!" itinuro ni Matt ang bahay sa di kalayuan. "Yung blue ang bubong"

"As in? Eh di kapitbahay kita. Tabi nun ung bahay nami eh. yung orange ang bubong." sabi ni Rachelle.

"Ok. Sige na, alis na ko. Umuwi ka na at tiyak nag-aalala ang mga magulang mo. Bye Rachelle!" sabi ni Matt at tumakbo na palayo.

"Hey wait, bakit di kita nakikita--"

Hindi na naituloy ni Rachelle ang sinasabi dahil nakapasok na ng pinto si Matt. Nagtataka dahil di niya kilala si Matt kahit magtabing bahay lamang sila. Dito na siya lumaki at nagkaisip. Siguro'y bagong lipat lamang ito.

Napagdesisyunan niyang umuwi. Tama si Matt, nag-aalala na ang kanyang ina.

"Saan ka galing Rachelle? Gabing gabi na ah. Alalang-alala na ko sa iyo. Di mo man lang sinasagot ang tawag ko." ang sabi ng kanayang ina.

Mahigpit siyang yumakap sa kanyang nanay at muling umiyak.

"Nay, I'm sorry. Di ko po kayo dapat sinusuway. Patawarin n'yo po ako."

"Ano ba'ng nangyayari sa yo anak? Tumahan ka na. Hindi naman ako galit"

"Wala po 'nay. Nanggaling po ako sa 18th floor ng abandoned building sa kabila. Then nakilala ko po si Matt. Kapitbahay daw natin siya pero ngayon ko lang siya nakita eh. Dun daw po siya nakatira sa katabing bahay natin. Kilala nyo po ba yun?"

"Matt? Matthew Gonzales?" gulat na tanong ng kanyang ina.

"Opo. Bakit po? Kilala nyo po siya?"

Bilang sagot ay nagtungo ang kayang ina sa sa damitan nito. Kinuha ang isang kahon na naglalaman ng mga litratong pinaglumaan na ng panahon. May kinuha ito'ng partikular na litrato at ipinakita sa kanya.

"Ito ba ang lalaking nakita mo anak?" tanong nito sabay abot sa kanya ng larawan.

"Opo. siya nga po. Pero luma na po iyang picture nay. Bakit may litrato niya kayo. At di ba po ito'ng katabi niya eh kayo nung highschool days nyo?"


"Si Matthew Gonzales, ang first love ko nung highschool. nagpakamatay siya doon mismo sa gusali na pinuntahan mo."

Tumaas ang balahibo ni Rachelle sa batok. Bigla siyang kinilabutan. Muli niyang tiningnan ang larawan. Ibinaling niya ang tingin sa kanyan ina at nalaman niyan hindi lang pala siya ang nag-iisang... Tulala.