Sa Isang Pampasaherong Bus

"Excuse po!"  katok ko sa pintuan ng bus na pabyahe ng Cubao. Lumingon ang driver. Agad ako'ng ngumiti at ipinakita ang dala ko'ng egg shaker. Binuksan niya ang pintuan at ako'y umakyat na ng sasakyan. Madami ang pasahero. Ilang upuan lamang ang bakante. Halos lahat ay nakatutok sa isang palabas sa TV ng bus. Maganda ang pelikula kaya naman nag-eenjoy ang mga pasahero.

Nag-antay ako ng ilang minuto. Huminga ng malalim. Nagconcentrate. At saka ko sila hinarap.

"Isang mapagpalang gabi po sa inyong lahat. Ako po ay nagmula sa malayong lugar dala ang isang awitin para sa inyo ngayo'ng panahon ng Kapaskuhan. Nawa po'y ito'y inyong magustuhan."

"Bati nami'y Merry Christmas at bagon'g taon'g sagana

Pasko ay ipagdiwang, ang araw na dakila

Dapat tayo'ng lumigaya sa buhay na mapayapa

upang lumigayang tunay ang ating inang bansa

Merry Christmas, Merry Christmas

Pasko, ano'ng saya

Happy New Year, Happy Happy New Year

Bagon'g taon'g sigla

at kung tayo'y lumigaya pagdating ng Christmas

Kayo'y makakaasang kami'y magagalak"

Tinapos ko ang aking awitin pero tulad ng inaasahan, halos walang pumansin sa aking pag-kanta. Ganunpaman, ipinagpatuloy ko ang aking litanya.

"Sa panahon po ngayon ng kapaskuhan, wag po natin sana'ng makalimutan ang tunay na diwa ng Pasko. Ito'y walang iba kung hindi ang ating Panginoong Hesukristo na isinilang upang sagipin tayo sa ating mga kasalanan. At isa na rin po'ng magagawa natin para ipagdiwang ang pasko ay ang bukal sa loob ng pagshe-share ng blessings na ating natamo. May kasabihan nga po na hindi natin madadala sa langit ang mga materyal na bagay kaya naman nararapat lang na ito ay ating ibahagi sa mga kapos-palad. Dahilan po niyan kaya ako'y kumakatok sa inyong mga puso para po humingi ng konting biyaya mula sa inyo. Maligayang Pasko po."

Para ako'ng konduktor na nilibot ang buo'ng bus. Ang kaibahan nga lang, nag-aabot ng sobre sa halip na nagtitiket ng pasahero. Bawat tao'ng inabutan ko ay iba-iba ang reaksiyon at gawa. Mayroon'g gising na gising kanina pero biglang nagtulug-tulugan. Mayroon naman panay ang iling ng ulo wag lang maabutan ng sobre. Mayroon din'g nakasimangot pa. At may nagsalita pa: "Dumadami na naman kayong gumagamit ng salita ng Diyos para sa sarili ninyon'g kapakanan!" Pero tulad ng dati, pasok sa kanang tainga, labas sa kaliwa.

Nag-antay ako'ng muli ng ilang minuto bago ko binalikan ang mga sobre. Sa mahigit 25 sakay ng bus, mangilan-ngilan lamang ang nagbigay. Malaki na ang beinte pesos at ang ila'y puro piso at limang piso ang laman.

"Sa susunod matuto ka'ng maghanap ng disenteng trabaho, hindi yang puro panloloko ang ginagawa mo." Sagot pa ng isang pasahero.

Di ko na pinansin ang kanyang tinuran. Bagkus ay sinambit ko na ang aking huling litanya.

"Nagpapasalamat po ako sa lahat ng nagbigay ng kanilang sariling biyaya. Hangad ko po ang malaking pagpapala sa inyo ng ating Panginoon. Sa mga nag-aalipusta po sa aking ginagawa, kayo po ay aking naiintindihan. Alam po natin na sa panahon ngayon, ang aking mga tinuran ay mahirap talagang paniwalaan. Ganunpaman, ipagdarasal ko pa rin po na sana'y buksan ni Lord ang inyong mga isipan. Maraming salamat po'ng muli at maligayang Pasko sa inyong lahat."

Lumingon ako sa driver at nagwika "Boss tabi lang."

Dali-dali ako'ng naglakad palayo sa bus. Halos abot tainga ang ngiti habang binibilang ang ilang barya at perang papel na ibinigay ng mga pasahero.

"Ayos! May mga nauuto pa pala sa panahon ngayon!" ang aking sinabi.

Muli ako'ng nag-abang ng bus na bibiktimahin. Ilan pa kaya ang maniniwala sa akin?

-Wakas-